Hoeveel controle hebben we eigenlijk over ons leven? In hoeverre is het leven maakbaar, en kunnen we er invloed op uitoefenen door middel van positief denken, gezond eten, manifesteren of sporten? Hoeveel van wat jou overkomt in jouw leven is écht aan jou, en hoeveel wordt bepaald door het leven, of misschien zelfs jouw ziel?
Persoonlijk verhaal
Ongeveer 20 jaar geleden stonden er twee mannen naast mijn bed. Ik noem ze spirits of gidsen, omdat het voor mij duidelijk was dat deze mannen niet van hier waren. Ik was klaarwakker en staarde vol verbazing naar deze mannen. Ze spraken over dingen die ik nog moest meemaken in mijn leven. Ik was destijds een twintiger, in de bloei van mijn leven. Toen deze mannen aankondigden dat een grote liefde zou overlijden en dat ik langdurig ziek zou worden, was dit vooral een ver-van-mijn-bed-show.
Het stukje over het overlijden maakte impact. Ik schrok er van. Dat ik ziek zou worden, daar kon ik me niets bij voorstellen. Ik was gezond en in mijn naieve jongere jaren was ik ervan overtuigd dat zoiets mij nooit zou overkomen. Hoewel ik onder de indruk was van dit bezoekje, ging ik verder met mijn leven en vergat het snel. Totdat, ongeveer een half jaar later, er een noodlottig ongeluk plaatsvond. De man waar ik verliefd op was, was verongelukt.. En enkele jaren later werd ik chronisch ziek..
Hoewel ik me kan voorstellen dat dit verhaal voor anderen net zo’n ver-van-mijn-bed-show is als het destijds voor mij was, heeft het me wel aan het denken gezet. Hoeveel hebben we werkelijk te zeggen over ons leven? Want als deze gebeurtenissen al vast stonden, dan zou dat betekenen dat ik kan manifesteren tot ik een ons weeg. En dat ik alles volgens het boekje kan doen, maar nog steeds ziek kan worden.
Persoonlijke groei
Ik heb er sindsdien vaak aan terug gedacht en mezelf de vraag gesteld: “Waarom?” Waarom moest zo’n mooi persoon overlijden, en waarom moest ik ziek worden? Het antwoord zal ik waarschijnlijk nooit krijgen, maar wat ik wel zie, is wat uit deze ervaringen voortkwam. De overleden man was een sleutelfiguur in mijn leven. Ook zijn overlijden was een soort keerpunt. Vanaf dat moment stond ik anders in het leven. Ik ging door een stroomversnelling van persoonlijke groei, hoewel dat veel pijn met zich meebracht. Hetzelfde geldt voor mijn gezondheid. Wanneer je chronisch ziek wordt dan keer je naar binnen. Je komt jezelf keihard tegen. En hoewel ik er nooit voor zou kiezen om chronisch ziek te zijn of die jaren over te doen, besef ik dat ik een persoonlijke groei heb doorgemaakt die ik niet zou hebben bereikt zonder deze ervaringen. Beide incidenten hebben mij dieper in contact gebracht met mezelf en wie ik op zielsniveau ben.
Wat ik uit mijn ervaringen heb gehaald is dat sommige dingen in ons leven vastliggen. Er lijkt een soort tijdlijn te zijn van gebeurtenissen die ‘moeten’ plaatsvinden om bepaalde ontwikkelingen te realiseren. De rest is vrije wil. Soms kom je mensen tegen die jou helpen met jouw groei, maar ook deze mensen hebben hun eigen tijdlijn. En ook zij hebben vrije wil. Ik geloof dat onze zielen een drang hebben om te leren en dat we allemaal verschillende dingen te leren hebben. Misschien wil de ene ziel sneller ontwikkelen dan de andere, en dat zou de reden kunnen zijn dat sommige mensen veel meer meemaken in één leven dan anderen. Pijn blijkt vaak een snelweg naar persoonlijke groei te zijn.
Pijn zet aan tot actie
Ik kan me niet alles herinneren wat de 2 mannen naast mijn bed over mijn leven vertelden (het was best een lijstje), maar ik begrijp nu waarom dit voornamelijk intense gebeurtenissen waren. Als ik terugkijk op mijn leven, dan heeft juist mijn pijn mij aangezet tot actie. De mooiste liedjes die ik schreef, kwamen voort uit mijn diepste pijn. Mijn ziekte en mijn ervaringen met narcistisch misbruik hebben mij ook gedreven om anderen te helpen. Dit betekent dat mijn persoonlijke groei en pijn misschien niet alleen voor mij waren, maar wellicht onderdeel zijn van mijn zielsmissie om anderen te helpen.
–Wanneer je zelf pijn, verdriet en trauma hebt meegemaakt en je dit in jezelf hebt geheeld, kun je anderen begrijpen die door hetzelfde proces gaan. Je wordt dan een lichtje die anderen uit de duisternis helpt.-
Het leven hoort eerlijk te zijn
Ik worstel nog steeds wel eens met het gevoel dat het leven eerlijk hoort te zijn. Goede mensen zouden niet jong moeten sterven, en je zou beloond moeten worden voor hard werk. Ik vind het verschrikkelijk om te zien dat goede mensen nare dingen meemaken, terwijl (in mijn ogen) slechte mensen vaak weg lijken te komen met bepaalde dingen. We zijn allemaal opgegroeid met het idee van rechtvaardigheid: Als je goed doet, krijg je ook het goede terug. Maar inmiddels ben ik oud en wijs genoeg om te weten dat het leven niet altijd zo werkt.
De echte vraag is: Wat is goed?
Is een leven met relatief weinig trauma beter dan een leven met veel pijn? Het hangt er vanaf wat je ziel belangrijk vindt. Oude zielen lijken vaker meer trauma en intensere gebeurtenissen mee te maken dan jongere zielen, maar ik durf niet te zeggen dat het ene beter is dan het andere. Je kunt levens en zielsmissies niet zomaar vergelijken. En zo kom ik terug bij het eerste punt: Is het leven voor ons bepaald? Als ik mijn eigen ervaringen en bepaalde theorieën mag geloven, dan is het gedeeltelijk waar. Sommige dingen lijken vast te liggen om ons te helpen ontwikkelen. Maar misschien is het aan ons hoe snel we deze lessen leren en hoe lang het duurt voordat we op het juiste pad komen.